Schuldgevoel, schaamte en een ziek kind

Zin en onzin van schuldgevoel en schaamte als werkende moeder.

Schuldgevoel en schaamte als werkende moeder en een ziek kind. Wat doe je eraan en hoe raak je die gevoelens weer kwijt? Wat zijn je prioriteiten en wat is je oplossing?

Het is de 2e week in mijn nieuwe baan. Ik wilde deze baan heel graag: het werk is leuk, de werkgever is leuk, ik kan er mega veel leren, de collega’s zijn leuk en de reistijd is perfect. Deze baan heb ik mezelf gewenst en ik heb m gekregen.

Ik sta op om me klaar te maken voor de nieuwe dag en ik hoor gekerm en gekreun uit een kinderslaapkamer. Direct voel ik stress en gaan alle alarmbellen af in mijn systeem: shit!! Een ziek kind! Dat kan ik nu écht niet gebruiken! Ik check waar het geluid vandaan komt. Oh oh, helaas pindakaas. Het is onze jongste en ze is nog maar 8. De arme stakker kan er natuurlijk ook niks aan doen dat ze ziek is en ik net begonnen ben in mijn nieuwe baan. Maar het is wel een gevalletje tragisch slechte timing.

Ik scan nog even haar gezicht en gedrag om te zien of ze ‘schoolziek’ is en eigenlijk best naar school kan, maar nee. Misselijk en bleek en hangerig en warm. No go.

Ik voel me dubbel schuldig. Schuldig naar mijn werk en schuldig naar haar. Wat moet ik doen? Ik durf het niet aan om mijn werk te bellen en installeer haar met telefoon en spuugbak voor de tv. ‘Bel me als het niet gaat, dan kom ik naar huis. Sorry schatje, mama moet echt naar haar werk nu.’ En met lood in mijn schoenen verlaat ik mijn huis. Naast dat ik me schuldig voel schaam ik me ook. Wie laat zijn zieke kind nou alleen thuis? Ik voel me in een spagaat. Ik wil laten zien dat ik deze baan verdien en dat het heel goed te combineren is met mijn gezin. Manlief was al voor dag en dauw vertrokken en zit aan de andere kant van het land, dus dat schiet ook niet op.

Als het rond 10 u is, gaat de telefoon. Ze heeft al 2x gespuugd. De eerste keer was haar grote zus nog thuis en die heeft het opgeruimd (de lieverd). Maar daarna was ze alleen en ze is echt niet lekker. Ik krimp in elkaar van schuldgevoel en schaamte. Dit kan niet. Ik voel me een waardeloze moeder en een falende werknemer.

Ik zucht diep en vertel mijn collega’s dat ik thuis een ziek kind heb dat gespuugd heeft  en dat ik naar huis moet. Hun reactie is een aangename verrassing: ze hebben alle begrip en sturen me direct naar huis. Ik verzeker hen dat ik er de volgende dag weer ben en vertrek. Onderweg naar huis dank ik het universum voor mijn lieve moeder die bij dit soort calamiteiten altijd voor me klaar staat en bel haar op. Vanavond mag ik mn dochter brengen. Bij oma is ze nog liever dan bij mij, want oma maakt lekkere boterhammen met bruine suiker, kopjes thee, bakjes fruit, en mag ze de hele dag op de bank doen wat ze wil.

Eenmaal thuis zeg ik wel 10 keer sorry tegen haar. Ze vindt het niet eens erg, ze is alleen maar blij dat ik er ben. Ik kruip naast haar op de bank en blijf er de halve dag zitten, sta alleen op om kopjes thee en beschuitjes te halen. Pfff wat een stress kan dat zijn. Werken en een ziek kind.

Ze knapt een klein beetje op en wil gelukkig graag naar oma. Ik werk de dagen erop dubbel hard en een dag extra om te laten zien dat ik dubbel en dwars gemotiveerd ben.

Er zijn toch bakken vol met werkende ouders die hiermee kampen? Waarom voel ik schuld en schaamte? Voor wie? Waarvoor? Ik duik in het gevoel en concludeer dat het enige echte terechte schuldgevoel dat naar mijn dochter is. Dat ik er even niet voor haar was toen zij ziek was die ochtend. En dat er direct niets meer aan de hand was toen ik weer thuis was. Ik besluit mijn schuldgevoel naar alle andere partijen vanaf nu als onbelangrijk te zien. Net als de schaamte. Ik ben een liefdevolle werkende moeder die schippert met alle ballen die in de lucht gehouden moeten worden. En heb geleerd dat sommige ballen, zoals die van ‘zieke kinderen’ belangrijker zijn dan andere. Simpel. Life is all about priorities.