Opvoeden is een baan

Als kinder en gezinscoach, ontwikkelaar van de KIK methode en de KIKbox en moeder, merk ik vaak hoe er geworsteld wordt met opvoeden. Hoe ik zelf worstel met opvoeden. Achter elke voordeur vindt op een of andere manier wel een worsteling plaats met het grootbrengen van kinderen. Over grote en kleine thema’s, variërend van ‘het dopje terugschroeven op de tandpasta tube’ tot thema’s als zelfstandigheid en verantwoordelijkheid.

Zeg ik iets of zeg ik niets? Word ik boos of kan ik me beheersen? Is dit om te lachen of om te huilen? Ben ik nu ontroerd of moet ik me zorgen maken? Kunnen ze dit zelf oplossen of moet ik me ermee bemoeien? 1000 dilemma’s per dag.

En alle kleine issues, zoals bijvoorbeeld het tandpastatubedopje (kei mooi scrabble woord by the way) zijn weer onderdeel van de grotere thema’s. En grote thema’s uiten zich weer in kleine zaken zoals gedrag, in grote en kleine woorden en gebaren.

Opvoeden gaat over herhalen, herhalen en herhalen. Over eindeloos vertellen dat jassen áán de kapstok horen te hangen en niet eronder of ernaast. Dat schoenen, tassen, kleren en natte handdoeken een eigen vaste plek hebben. Dat je je rommel opruimt, dat je geen lege verpakkingen op straat gooit, dat je vriendelijk bent tegen anderen, dat goed voor jezelf zorgen een uiting van liefde is voor jezelf. Dat soort dingen en nog 1000 andere.  En terwijl je ze dit allemaal leert, leer je ze tegelijkertijd om zélf na te denken, te kijken wat ze zélf leuk vinden, waar ze energie van krijgen, te ontdekken waar hun talenten, kwaliteiten en interesses liggen en ook hun struggles en zwakheden. Daar zit ook weer wat tegenstrijdigs in, enerzijds leggen we van alles op, anderzijds vragen we hen van alles zelf te bepalen.

Opvoeden gaat ook over er zijn op het juiste moment, over soms de andere kant op kijken, soms júist niet. Het gaat over afwegen of je ingrijpt om bij te sturen, of juist laat gaan om je kind zelf te laten ervaren en leren. Het gaat over een continue afweging en afstemming wat op dat moment nodig is voor je kind. Of voor jou. Opvoeden gaat over het leven zelf. Over hoe jij het leven ziet en wat jij aan je kind wilt doorgeven.

Maar opvoeden gaat voornamelijk over het doorgeven van liefde. Over wat jij over liefde denkt en hoe jij denkt dat liefde voor het leven eruit kan zien of hoort te zien. Hoe jij de liefde wilt overbrengen naar je kind.

Opvoeden is een baan, nee, wacht, het is meer, het is een levenstaak.

Opvoeden is een baan zonder beloning in geld.

Met werktijden die je in geen enkele andere baan acceptabel zou vinden, je zou ze niet eens overwegen.

Met dilemma’s waar je geen keuze in kunt maken en het toch moet en doet.

Met vallen en opstaan.

Met continu nieuwe vraagstukken waar je geacht wordt een oplossing voor te hebben en een antwoord op te geven.

Met een functie omschrijving waarvan je bij een aantal items denkt: Pardon? Serieus? Wie heeft dit bedacht? En bij andere weer: ooooohhhh dat is mooi, dat wil ik ook heel graag. Jaaaaaaaa! Dit is wat ik wil!

Opvoeden is onze ode aan de liefde voor onze kinderen. Standby voor 24/7 en 365 dagen per jaar. Je mag alleen af en toe zelf je tijden invullen. Hoera! Voor de belangrijkste en onzichtbaarste baan op aarde.