Leren en bidden in Rome

Met 2 dochters loop ik in de Sint Pieterskerk in Rome. We hebben net het overvolle Vaticaan museum bezocht en als afsluiter bezoeken we de kerk. Ik wil even zitten, maar dat kan alleen in een ruimte waar je kunt bidden. Er staat een geestelijke voor het ‘bidgedeelte’ die iedereen erop aanspreekt dat deze ruimte alleen beschikbaar is om te bidden. Ik knik, mijn dochters ook, en we lopen naar een paar vrije stoelen. Ik plof neer, zij ook.

Ik kijk wat om me heen, vraag me af of ik ook echt even zal bidden. En waarover dan. Ik sluit mijn ogen.

‘Ik bid voor concentratie en motivatie voor mijn schoolwerk’, hoor ik opeens naast me. Beide dochters hebben het regelmatig moeilijk met het vinden van motivatie en concentratie om hun huiswerk te maken en hun toetsen te leren. Ze vinden een aantal vakken niet interessant, maar ja, die moeten ook geleerd worden. En als je iets niet leuk vindt, is het maken van een planning hiervoor natuurlijk ook een ‘moetje’.

‘Ik bid wel eens, mam’, bekent ze me vervolgens. ‘Wat mooi’, antwoord ik. ‘En wat fijn voor je, ik doe dat ook. Over van alles en nog wat, ik word er rustig van. Het is een soort meditatie voor me, en ook wel een troost.’

Ik geef haar een kus op haar wang en knuffel haar. De kerk is een raar instituut, maar het is ook een heilige plek. En opeens hebben we een prachtig gesprek over zoiets lastigs als concentratie, motivatie, organisatie (van je schoolwerk) en bidden. Ze zegt dat ze het soms een beetje raar vindt om te bidden, ik geef haar aan dat het fijn is als het haar helpt. Het kan troosten en steun bieden.

Ze is niet zo scheutig met dit soort bekentenissen, dus ik ben aangenaam verrast. Zowel door de bekentenis zelf, als het onderwerp waar ze voor bidt: de organisatie, uitvoering en invulling van haar schoolwerk. Ze zit hier echt mee. Ze zoekt naar een manier hiermee te dealen.

Ik weet dat er veel kinderen zijn die hiermee worstelen. Daarom heb ik de ‘Ik Leer Leren’ training gevolgd. Het meest verrast ben ik echter door haar besef hiervan en haar wens om het anders te doen. En als zij dit heeft, hebben ongetwijfeld meer kinderen dat.

Vertrouwen. Ik realiseer me dat ik veel meer mag vertrouwen op de intrinsieke goedheid van onze kinderen, op hun wijsheid, op hun veerkracht en zelfkennis. Ja, ook van deze opstandige pubers. Het enige dat ze van mij nodig hebben is vertrouwen en af en toe een zetje in de goede richting. Amen.