Kind zijn, ook als je groot bent

Vorige week had ik een hele gezellige borrel, waar ook een aantal vriendinnen waren die altijd in zijn voor een spelletje. Op een gegeven moment zei een vriendin: ‘ik weet een leuk spelletje, heb je lucifers?’ ‘Hm? Lucifers?’ Maar ok, lucifers erbij en zij legt het spelletje uit. Het is té eenvoudig, maar ooooo, wat is het leuk. Voor ons in ieder geval.

Het gaat als volgt: iedereen krijgt 5 lucifers. Onder tafel doe je een paar lucifers in 1 vuist (minimaal 1, maximaal 5). En iedereen legt die vuist op tafel. In je andere hand/vuist hou je de lucifers die je dus niet op tafel legt.

Wij waren met zessen, dus in de vuisten op tafel liggen minimaal 6 en maximaal 30 lucifers. Nu mag iedereen raden hoeveel lucifers er in totaal in alle vuisten bij elkaar op tafel liggen. Degene die het juiste aantal raadt, krijgt alle lucifers. En degene met de meeste lucifers wint het spel.

Opeens waren we allemaal weer kind. En bloedfanatiek, en serieus. Omdat we stuk voor stuk wilden winnen. Er werd geraden, geroepen (Jeeeetje, dat is niet eerlijk! Dat aantal wilde ik ook net zeggen!!), vals gespeeld, ge-highfived, prijzen uitgeloofd (‘als je wint krijg je het luciferdoosje erbij!), gewonnen en verloren. We staken onze tongen uit, deden rondedansjes als we gewonnen hadden. En soms gaf de een de ander een paar lucifers, omdat die ander er geen meer had en nu weer mee kon spelen. En we hebben ons rot gelachen. Het kind in ons was los en ging los. Alles was geoorloofd, om te winnen.

Wat ongelofelijk leuk om te doen. Met lucifers! Hoe fantastisch om gewoon even kind te zijn. Hoe nodig. En zo geldt dat ook voor onze eigen kinderen.

Door het kind in onszelf toe te laten, kunnen we ook veel makkelijker met een kind-bril naar onze eigen kinderen kijken. En meer compassie voelen voor hen. Voor hun gedrag en hun gevoelens. Voor waar ze mee zitten, voor hun hele belevingswereld. Ja, ook als ze zich gedragen zoals je liever niet ziet. Of als wat je ziet, hoort en ervaart jou niet uitkomt.

Want hoe moeilijk het gedrag van je kind ook is, het heeft altijd een goede bedoeling.

Het omarmen van je eigen kind zijn, helpt om het kind-in-ons-kind te zien. Ook als je eigen herinneringen over je kindertijd niet zo, of helemaal niet leuk zijn.

Door met meer compassie naar je kind te kijken, veranderen je houding, je gedachten, je gevoel en daarmee je reactie op (het gedrag van) je kind.

Echt, het werkt. Het vereist misschien dat je naar je eigen innerlijke kind moet kijken om je irritatie, oordeel, angst of wat ook maar onder ogen te komen, maar meer liefde en compassie geven je echt een andere kijk op je kind. Zo binnen, zo buiten. Dus laat het kind in je los. En geniet ervan 😊