DE LUXE VAN MOEDER ZIJN

Mijn jongste dochter is ziek. Nou ja, ziek, ze is niet lekker, hangerig, snottert, kucht, heeft vagelijk hoofdpijn, oorpijn en buikpijn.

Ik stel voor dat ze een dagje thuis blijft, omdat ik dit vaak ook een signaal is dat ze behoefte heeft aan rust, gerommel en alleen zijn. Ze zegt direct en bijna opgelucht ja, en heeft direct een paar ideeën over wat we dan kunnen doen en wat voor lunch we zullen maken vandaag. Zo ziek dus.

 

Als zij ziek thuis is, kan ik niet naar mijn kantoor. Dat is jammer voor mij, want daar werk ik veel beter dan thuis. Maar ik ben nu eenmaal moeder, het is mijn hoofdbaan als het ware. Ik heb jaren geleden besloten dat dit mijn belangrijkste baan is, en alles wat ik daarnaast doe, is randvoorwaardelijk en naast mijn moeder-zijn. Het was een lastig besluit, maar eenmaal genomen, luchtte het enorm op en gaf veel rust en blijheid.

Hihi, ik ben voornamelijk gewoon moeder! Dus ik heb veel tijd voor allemaal moeder-dingen. Zoals een ziek kind bijvoorbeeld.

 

Mijn werk, het ontwikkelen van de KIK methode en de KIKbox, gaat ook over ouderschap en alle hobbels die daarbij genomen moeten worden. En hoe je die hobbels zo soepel mogelijk kunt nemen. Ik heb in mijn werk en opleiding als personal coach eindeloos veel methodes en technieken op het gebied van persoonlijke ontwikkeling voorbij zien komen en een aantal daarvan hebben mij veel opgeleverd bij de opvoeding van mijn kinderen. Omdat niemand je zo kan uitdagen als je eigen kinderen (ok, en je partner), liggen daar ook vaak je grootste ontwikkelpunten en -mogelijkheden. De inzichten uit de methodes die me het meest over mezelf hebben geleerd, heb ik gecombineerd in de KIK methode.

Een van de dingen die me veel heeft gebracht, is acceptatie. Acceptatie van wat is, van dat mijn kinderen eigen mensen zijn met eigen wensen, acceptatie van het feit dat veel dingen met kinderen anders lopen dan je in gedachten had, acceptatie van mezelf, acceptatie dat ik mijn plannen moet wijzigen voor een onverwacht ziek kind.

 

Acceptatie brengt me veel rust. Gewoon dat het is wat het is. Dat dit erbij hoort en ook weer voorbij gaat.

Voor mijn werk deel ik een kantoorruimte met 10 andere vrouwen, ook allemaal moeders.  Met een van deze moeders, ook een vriendin, had ik het laatst over de luxe van op deze manier moeder kunnen zijn. Het was voor mij in eerste instantie geen vrijwillige keuze, maar eenmaal geaccepteerd dat de situatie was zoals ie was, ervoer ik het als een enorme luxe. Werken tussen het moeder zijn door. ‘En als er dan wat is, zoals een ziek kind of een studiedag, dan neem ík het er ook maar even van’, zei deze vriendin laatst. Zo ervaar ik dat ook, het is wat het is. En dat is voor mij een enorme luxe.

Geef een reactie