DE KRACHT VAN ZACHT

Het klinkt paradoxaal, de kracht van zacht. Dat er kracht zit in zachtheid.  Bij zachtheid denken we vaak aan meeveren en toegeven. Het is fijn om zacht te voelen en je wordt blij van zacht. Van een zacht huidje, een zacht dekentje, van een zachte vacht van je hond of kat, van een zachte aai over je bol.

De kracht van zacht gaat echter ook over sturen, opvoeden en reageren. Reageren vanuit liefde, dat je met begrip kijkt naar wat zich voordoet, en van daaruit reageert. Om met liefde en begrip naar je kind te kijken, is het belangrijk om te weten wie je zelf bent. Hoe je zelf naar dingen kijkt, wat je vindt, hoe je erover denkt en hoe je reageert. Om te weten wat jouw  grenzen zijn en waar de grenzen van je kind liggen. Kortom wat is jouw eigen mindset? Je referentiekader? Wat zijn je oordelen over mensen, situaties, dingen? Waar komen ze vandaan?

De kracht van zacht gaat ook over sterk zijn in je kwetsbaarheid. Om vanuit kracht zacht te acteren. Om duidelijk te zijn vanuit liefde.

Gister aan tafel had ik zo’n moment, het kwam voor mij ongepland en onverwacht. Mijn jongste dochter zat een beetje laat aan het ontbijt en mopperde. Mijn oudste dochter schoof ook aan, hoorde het even aan en zei toen tegen haar: ‘Wat is er met jou?’. Het antwoord van de jongste was snibbig:  ‘Niks, bemoei je met je eigen zaken’. Het ontbijt duurde voort en opeens kaatste mijn oudste dochter terug: ‘Hoe laat moet jij eigenlijk op school zijn?’. ‘Gewoon, half negen. Je bent mijn moeder niet.’ Met een dodelijke blik naar haar zus. En een beetje verschrikt kijkt de jongste vervolgens op de klok, die 8.28 uur aangeeft. ‘Oeps’. Geschrokken komt ze overeind en pakt snel haar spullen in haar tas. Ze weet dat ze nu te laat op school komt, en wordt een beetje paniekerig daarover. Want hoofdmeester Robert heeft een tijdje geleden aangegeven dat alle kinderen in groep 8 die te laat komen, zich de volgende dag om 8.15 uur moeten melden. Als voorbereiding op de middelbare school. Met tranen in haar ogen vraagt ze: “Mam, wat moet ik nu doen? Nu kom ik te laat en wordt meester Robert boos.” Meester Robert wil groep 8 kinderen die te laat komen nog wel eens streng aanspreken, namelijk. En dat vindt mijn jongste af-schu-we-lijk.

Ze had deze situatie natuurlijk door haar getreuzel en bozige houding zelf veroorzaakt. Maar, wijs geworden door eerdere ervaringen aan het ontbijt, ik besloot niet óók te gaan snauwen. Dus zei ik: “Je bent te laat, dat is wel duidelijk denk ik. Dus je zegt tegen meester Robert: sorry, ik ben te laat. Ik zal me morgen om 8.15 melden. Meer niet. En dan ga je de klas in. Het is wat het is, lieve kind. “ Ze kijkt me aan, verbaast omdat ik niet boos word of haar opjaag om snel te vertrekken. En dan begint ze te huilen, dat ze een rotdag heeft en dat het niet ging zoals ze wilde vanochtend. Ik pak haar vast en troost haar, zonder veel woorden. “We hebben allemaal wel eens een moeilijke start lieverd, dat geeft niets.”  Als ze klaar is met huilen, pakt ze haar tas en gaat naar school, nu inmiddels 10 minuten te laat. Maar de ochtend die niet liep heeft ze achter zich gelaten, de consequenties geaccepteerd en de emoties hierover losgelaten.

Hoe anders zou dat zijn gegaan als ik, zoals ik een tijdje geleden nog deed, ook boos was geworden, haar de deur had uitgejaagd, al foeterend dat het ook altijd hetzelfde liedje is met haar? Door de jaren heen heb ik geleerd, dat mijn eigen emoties, gedachten en gedrag in zulke situaties bepalend zijn voor wat mijn kind ervan leert. Zowel over op tijd komen in dit geval, als op hoe om te gaan met dit soort stressige situaties. Reageer ik geïrriteerd en boos? Dan ontstaat er geruzie, geschreeuw en gedoe. Reageer ik (te) laconiek? Dan geef ik het signaal dat op tijd komen niet belangrijk is. Ook niet het gewenste resultaat.

De vraag in mijn ogen die hierboven hangt is: Ben je in staat om naar jezelf en je kind te kijken als een lerend individu, een mens in ontwikkeling? Ben je bereid om je kind mee te nemen op de ontdekkingsreis van het leven?

Ik moet bij dit soort situaties vaak denken aan Elsbeth Teeling van de Club van Relaxte Moeders. Zij post op facebook regelmatig de spreuk:  Die andere moeders doen ook maar wat. Heerlijke uitspraak en naar mijn bescheiden mening heel waar. We doen in het moment allemaal maar wat, en dat is ook helemaal niet erg. Maar soms heb je spijt van wat je deed, en denk je: “dat moet toch ook anders kunnen, maar hoe?” Daarvoor is het belangrijk om met zachtheid naar jezelf te kijken en je eigen kracht en die van het kind aan te spreken. Om vanuit liefde en plezier naar de kracht van moed te gaan en nieuwe wegen te bewandelen en nieuwe dingen te ontdekken.

Geef een reactie