Category Archives: Blogs

Toetsweek stress

‘Mam, ik heb stemmen in mijn hoofd die zeggen dat het me niet lukt, en het leren lukt nu ook niet’. Het is toetsweek. De voorbereidingen gingen tot nu toe vrij makkelijk dus ik ben verrast. Het monster van de twijfel slaat toe in het hoofd van mijn dochter.

We zitten samen in de auto en ik merk dat mijn eerste impulsieve reactie er een van irritatie is, want ik reageer nogal bot: ‘Direct afkappen die gedachte en een andere ervoor in de plaats kiezen. Jij kunt dit prima’.

‘Uh, hoe dan?’

‘Nou gewoon, een andere gedachte kiezen. Stuur de gedachte die je dit vertelt weg. De gedachte is maar een gedachte en daarom nog niet persé waar. Jij bent niet je gedachten,  je kunt je gedachten sturen en veranderen’.

Ik denk aan de talloze keren dat ik naar Louise Hay heb geluisterd en haar dit heb horen zeggen. Hoe vaker we een gedachte denken, en hoe meer we geloven dat deze gedachte waar is, hoe meer deze gedachte waarheid wordt in ons leven. En als we andere gedachten gaan kiezen, verandert onze kijk op de wereld en daarmee ook onze wereld zelf.

Voorbeeld: als je vriendin ’s ochtends als je op school komt chagrijnig tegen je doet en jij voelt je snel aangevallen door anderen, zul je denken dat jíj iets verkeerd hebt gedaan. Waardoor jij misschien ook chagrijnig naar haar terug zult doen. Terwijl zij misschien chagrijnig is omdat ze te laat is opgestaan of haar moeder is vanochtend tegen haar uitgevallen. Iets waar jij helemaal niets mee te maken hebt. Maar als je daarentegen denkt: oeps, wat is er aan de hand met haar? Zou er iets gebeurd zijn?, heb je hele andere gedachten over dezelfde gebeurtenis. En vraag je wellicht: ‘wat is er met je? Is er wat gebeurd?’

2 verschillende reacties op dezelfde gebeurtenis, doordat je andere gedachten hebt bij wat je ziet. Zo kan dat ook het geval zijn bij het maken van toetsen.

Mijn dochter reageerde een beetje koel op mijn antwoord. Maar na 5 minuten zei ze: ‘hoe zou jij dit aanpakken met de KIK methode? Want ik vond je antwoord een beetje bruut’. Hmmm, touché. ‘Dan zijn er een paar dingen die ik zou voorstellen. Ik zou gaan kijken naar wat jij nu nodig hebt, bij voorbeeld zelfvertrouwen, of moed. En kijken hoe je daar nu zelf naar kijkt en hoe we dat kunnen versterken. Daarnaast zou ik voorstellen om, als de gedachte opkomt, de gedachte weg te sturen en er een helpende gedachte voor in de plaats te zetten.  Zoals in jou geval: ‘ik kan dit prima. Ik heb me goed voorbereid en ik weet waar de toets over gaat. Ik kan dit, ik wil dit, het lukt me.’ Of ik zou voorstellen om even een time out te nemen, als het bijvoorbeeld tijdens de toets gebeurt. En dan even je handen op je buik te leggen en te focussen op je ademhaling. Alleen maar in gedachten meepraten met je ademhaling: adem in,  adem uit. En de ademhalingen tellen als dat daarbij helpt. En wat ook vaak helpt als deze gedachten opkomen, is heel snel om en om met de vuist van je ene hand in de palm van de andere hand slaan en tegelijk zeggen: ik kan dit, ik wil dit, ik heb goed geoefend, het lukt me. Ik ga deze toets goed maken, ik weet wat ik moet doen, het lukt me, ik kan dit. Enzovoort enzovoort. (zie filmpje https://youtu.be/W5doZozR3P0 ).

Dit laatste is een techniek die ik heb geleerd uit de Emotioneel Evenwicht techniek van Roy Martina. Het is effectief en heerlijk om te doen. Je integreert hiermee wat je zegt in je beide hersenhelften.

Mijn dochter knikt tevreden: daar heb ik meer aan. Wat je daarvoor zei vond ik een beetje cru. Dank je wel, lieve schat. Daar heb ik ook weer wat aan.

 

Opvoeden is ‘werk in uitvoering’

Deze uitspraak, die ik onlangs las, is natuurlijk geen breaking news. Maar voor mij wel iets waar ik regelmatig tegenaan loop. Want hoewel ik al ruim 20 jaar moeder ben, kan ik nog steeds denken: ‘oh ja, dit is gewoon de volgende stap’. En daar moet ik dan over nadenken, wat van vinden, ernaar handelen en vervolgens voet bij stuk houden. Of mijn standpunt aanpassen, als mijn kind daar een goed argument voor aanvoert.

De grap is dat elk kind anders is en daarmee soms ook een andere aanpak vraagt, met andere regels en uitzonderingen. Dit vraagt om een constante alerte en bewuste houding van mij als ouder.

Onze jongste is vorig jaar naar de brugklas gegaan, en kwam in de eerste week al door met een verzoek over de what’s app, of meer een mededeling eigenlijk: ‘mam, ik ga vanmiddag na school met een clubje naar de stad. Ben rond 17.30 weer thuis.’

Uhh, ok? Of niet? Ik wist even niet zo goed wat ik hiervan moest vinden. Nog geen 12 jaar en in de eerste brugklasweek al op de fiets door al dat verkeer, onder het station door, zo naar de stad? Of ben ik nou een mutsenmoeder? Zit ik te pruttelen dat mijn kind al groter is dan ik wil? En hoezo geen vraag of het ‘ok’ is, maar een mededeling? Had ze mijn aarzeling voorzien en zo voorgesorteerd op een ‘ja’?

Ik besloot niet te mutsen maar haar veel plezier te wensen. Wel kon ik het niet nalaten te zeggen dat ze bij elkaar moesten blijven en goed op moest letten. Loslaten heet dat, toch? Nou vond ik dat al niet zo’n geweldige activiteit, dat loslaten van basisschool naar middelbare, ik hield van het kneuterige en knusse van de basisschool. Bovendien ging onze oudste dochter in datzelfde jaar van middelbare naar universiteit, inclusief op kamers wonen en lid worden van een studentenvereniging. Dus loslaten stond met neonletters op mijn voorhoofd, die zomer.

Vervolgens ging het ‘werk in uitvoering’ natuurlijk vrolijk verder. Alleen met vriendinnen een dagje Amsterdam met de trein. Pardon? Haar zussen waren in mijn herinnering toch echt wel een jaartje ouder, toen ze daarmee aankwamen. En de oudste ging met een vriendin 2,5 week naar Bali, met rugzak.

Wat mag wel, wat mag niet? Hoe hou ik contact als ze in Amsterdam loopt? Of met de ander in Bali? Wat als ze zich niet aan de gemaakte afspraken houden? Bla bla bla bla bla. Continu nadenken, afspraken maken, bijstellen, loslaten, controleren, handhaven. En weer door naar het volgende item. Opvoeden is echt werk in uitvoering. En een never ending story.

Social media, smart phones, beeldschermen en internet

Binnenkort staat de toetsweek bij onze kinderen van 17 en 13 weer voor de deur en daarmee sluipt zo langzaamaan de stress ons huis binnen. Er worden planningen gemaakt en de laatste lopende projecten worden afgerond zodat alle tijd kan worden vrijgemaakt voor de toetsen die eraan komen.

Wat mij opvalt aan alle tijd die er achter laptop en boeken wordt doorgebracht, is dat de smartphone er vaak bijna non-stop zoemend naast ligt, ten teken dat er elke keer een what’s app, snapchat of insta post binnenkomt. Als ik suggereer om dat ding uit te zetten of weg te leggen, krijg ik vaak te horen dat ze op een belangrijk antwoord op een vraag over de lesstof wachten of iets anders dringends. En intussen stromen de gefotoshopte selfies binnen.

En dat baart mij zorgen. Want hoe in godsnaam kun je je voor langere tijd goed (leren) concentreren als je continu wordt gestoord door al dat gezoem? Hoe ga je ooit leren om te focussen op de taak die voor je ligt, ook als je die geen biet interesseert? Want over een tijdje, als ze worden geacht volwassen te zijn en ook regelmatig taken moeten uitvoeren die hun gestolen kunnen worden, zullen ze dat zonder onze supervisie moeten doen.

Dit is het tijdperk waarin onze kinderen opgroeien, met continu afleiding en verleiding. We geven zelf natuurlijk niet het beste voorbeeld door ook vaak en veel op onze telefoon te zitten. En toch moet de verandering van ons, volwassenen, komen. Voor veel opvoeders is dit een lastig vraagstuk, wij worstelen er thuis in ieder geval ook mee.

We zijn hier thuis begonnen met alle smartphones en laptops te verbieden tijdens het eten. En op de slaapkamers na bedtijd. Omdat de verleiding soms te groot was als de slaap niet direct kwam.. Maar daarnaast is ook paal en perk stellen aan het gebruik van Netflix of überhaupt tv een ding geworden. Want óveral, ja óveral is tegenwoordig wifi en dus kun je overal Netflixen, what’s appen, snapchatten en insta-en. Dus er werd weer een nieuwe regel ingevoerd, toen er naar mijn smaak veel te vaak in de middag na school al series (twilight zone en vampire diaries, maar ook Friends is momenteel erg ‘in’) werden gekeken. Vóór 19 uur geen tv, Netflix of andere vorm van tv series of films kijken.

Ze wéten het, maar omdat de laptop ook voor school zaken en huiswerk wordt gebruikt, is harde controle lastig. En daarmee is dus niet uit te sluiten dat het ook niet meer gebeurt. Ik vind het een groot probleem. Want het is een essentieel onderdeel van hun tijdsbesteding geworden. Ze vervelen zich nauwelijks meer, ze bewegen minder, de echte 3D wereld lijkt steeds minder interessant te worden.

Mijn dochter vroeg me gisteravond hoe dat in mijn tijd was, of er toen ook al weleens nare ongewenste en/of blootfoto’s werden rondgestuurd en hoe wij daar mee omgingen. Toen ik haar vertelde dat dat in onze tijd simpelweg niet bestond, er geen mobiele telefoons waren en dat een camera en internet op je telefoon pas ongeveer 10 jaar normaal zijn, kon ze zich daar niets bij voorstellen. ‘Huh, écht mam? Wat deden jullie dán?’ Haar reactie was er een van oprechte verwondering maar het maakte me ook droevig. Een wereld zonder internet en wifi is voor hen haast ondenkbaar.

Daarom is het, naast duidelijke afspraken en regels, denk ik ook belangrijk dat we met ze blijven praten over de gevaren, voordelen en do’s en don’ts van wifi, smartphone, laptop en alles wat met beeldschermen en digitale werkelijkheid te maken heeft.

En ik ben een groot voorstander van wifi-loze tijd. Geen afleiding, geen verleiding, alleen de offline wereld. Met verveling, met stilte, met een echt gesprek, met spelletjes. Met echte mensen en echte emoties, met alle perfecte imperfecties van het leven. Hoe saai dat ook klinkt 😉

Moeilijk gedrag heeft altijd een goede bedoeling

Als moeder van 2 pubers en 1 ex-puber heb ik al behoorlijk wat puberperikelen voorbij zien komen. Motivatie gedoe, chaos en wanorde in hun hoofd en dus in en op hun kamer/agenda/wereld/leven, desinteresse, sociale druk, vrienden die een twijfelachtige invloed hebben, social media verslaving, game verslaving, faalangst, drank, drugs, eten of juist niet eten, dat soort dingen.

Ik vind pubers leuke mensen. Ze zijn op zoek, ze worstelen, ze zetten zich af, ze twijfelen aan alles wat hen tot nu toe is geleerd, kortom ze zijn op zoek naar wie ze zijn en wie ze willen worden. Los van of naast alles wat ze tot op heden hebben voorgeschoteld gekregen. Tegelijkertijd zijn ze nog kind en komen vragen om aandacht en soms om advies of jouw mening. Ze willen nog af en toe tegen je aanhangen op de bank, en dat je hun eten kookt en hun kleren wast.

De wereld van vandaag biedt hen ongelofelijk veel afleiding en verleiding. Veel meer dan de wereld waarin hun ouders opgroeiden. Er is overal eten en wifi. En veel meer controle en eisen die aan hen gesteld worden. Hun wereld is veel complexer dan pakweg de wereld van 30 jaar geleden, en de eisen die aan hen gesteld worden zijn groter. Hun leven is daarmee dus ook veel complexer en ingewikkelder.

Het is daarmee ook niet zo raar dat veel pubers het moeilijk hebben. En zich dus moeilijk gedragen, dingen doen, zeggen en denken waar je als ouder niet blij mee bent. Maar ze hebben het zwaar om een weg te vinden in een wereld die eisen en voorwaarden stelt. Om zich te verhouden tot die wereld en daar als aankomend volwassene een plek in te vinden.

Een van de inkoppers bij het opvoeden uit de KIK methode die ik vaak voor ogen hou als ik mijn kind iets hoor zeggen of zie doen waarvan ik denk dat het écht niet kan, is: Ga uit van de goedheid in het kind. Want:

MOEILIJK GEDRAG HEEFT ALTIJD EEN GOEDE BEDOELING.

Als ik met die bril op, kijk naar het gedrag van het kind, verandert mijn perspectief. Echt, het gebeurt elke keer weer, als ik vanuit mijn irritatie en oordeel kijk naar wat ik voor me zie, en ik besluit ernaar te kijken vanuit het perspectief: ‘wat is de goede bedoeling van dit gedrag?’, veranderen mijn gedachten en gevoelens bij wat ik zie. Ik ervaar meer compassie en, in alle eerlijkheid, ook meer interesse voor wat er omgaat in het hoofd en het leven van de volwassene-in-wording voor mijn neus.

En de grap is, ik hoef dan ook minder ‘te vinden’ van de situatie. Vaak geeft het al veel ruimte als ik zeg: ‘goh, ja, dat is wel lastig.’ Of: ‘zo had ik het nog niet bekeken. Hoe zie jij dat dan voor je?’

En dan luister ik. En ik vraag, want ik ben nieuwsgierig naar het explorerende tienerbrein. Zonder dat ik er direct een mening of een oordeel over hoef te hebben. Het helpt mij enorm, het maakt dat ik minder emotioneel reageer. Ik mag gewoon loslaten wat ze zelf kunnen oplossen. Ik kan aangeven wat ze kunnen doen, maar zij moeten het doen. Ik mag ze zelf laten worstelen en dealen met hun teleurstelling, want die is onlosmakelijk verbonden met volwassen worden.

Waarbij ik wel mijn eigen grenzen moet bewaken, want hé, die zijn er wel en daar dient rekening mee gehouden te worden.

Het opvoeden van een puber vraagt veel van een ouder, vind ik. Liefde, aandacht, interesse, loslaten, grenzen, duidelijkheid en af en toe de spreekwoordelijke ‘schop onder hun kont’. Het zijn net mensen.

 

STOMME KLEREN

Op een zonnige zondagochtend in de late herfst zijn we aan het werk in de tuin. Onze twee oudste kinderen (8 en 5 op dat moment) zijn aan het spelen en helpen af en toe mee. De jongste hobbelt er onwennig tussendoor, want ze kan net lopen.

Terwijl vrienden onze tuin in lopen voor een bakkie, horen we aan de andere kant van de heg dat onze buren ook in de tuin bezig zijn. De achterkant van onze tuinen grenzen aan een stukje boomwal en opeens staat de buurvrouw daar met een grote vuilniszak: ‘Uhh, hallo, zou het kunnen

ZONDAGMIDDAGZOOI

KIK_picto_Ordelijk_HRKIK_picto_Vriendelijk_HR

Zondagmiddag laat kom ik binnen van een heerlijk middagje hockey en ik struikel over de schooltassen, sporttassen en logeertassen van mijn kinderen. In de keuken tref ik een poffertjesijzer, beslagkom met soeplepel en garde, een broodrooster en een smerig aanrecht vol met broodkruimels, druppels poffertjesbeslag en lege bordjes, bekers koffie en glazen thee. Ook zie ik uitgetrokken spijkerbroeken binnenstebuiten met het kruis omhoog, daarbovenop truien en hier en daar een uitgetrapte schoen.

Gelukkig ben ik alleen thuis, mijn man is met alle drie vertrokken voor een heerlijke boswandeling. Na mijn eerste irritatie

3 V’s voor pubers: Vrijheid, Verantwoordelijkheid en Vertrouwen

3 V’S VOOR PUBERS: VRIJHEID, VERANTWOORDELIJKHEID EN VERTROUWEN. KIK_picto_Verantwoordelijk_HRKIK_picto_Vertrouwen_HR

Met n paar pubers in da house merk ik dat ze reageren op grenzen stellen, duidelijkheid bieden en vooral de driehoek Vrijheid, Verantwoordelijkheid en Vertrouwen.

driehoek-vrijheid-verantwoordelijkheid-vertrouwen

Deze 3-hoek heeft me al een aantal keer

ALLEMAAL EERSTE EN LAATSTE KEREN

De afgelopen weken staan bij mij thuis in het kader van afsluiten en nieuwe dingen. Allemaal eerste en laatste keren. En ik merk dat ik een beetje van mijn sokken word geblazen. Ik ga afscheid nemen van een hele knusse tijd, en voel dat ik dat niet leuk vind.  Ik word er sentimenteel van en nieuwsgierig tegelijk.

DE LUXE VAN MOEDER ZIJN

Mijn jongste dochter is ziek. Nou ja, ziek, ze is niet lekker, hangerig, snottert, kucht, heeft vagelijk hoofdpijn, oorpijn en buikpijn.

Ik stel voor dat ze een dagje thuis blijft, omdat ik dit vaak ook een signaal is dat ze behoefte heeft aan rust, gerommel en alleen zijn. Ze zegt direct en bijna opgelucht ja, en heeft direct een paar ideeën over wat we dan kunnen doen en wat voor lunch we zullen maken vandaag. Zo ziek dus.

DE KRACHT VAN ZACHT

Het klinkt paradoxaal, de kracht van zacht. Dat er kracht zit in zachtheid.  Bij zachtheid denken we vaak aan meeveren en toegeven. Het is fijn om zacht te voelen en je wordt blij van zacht. Van een zacht huidje, een zacht dekentje, van een zachte vacht van je hond of kat, van een zachte aai over je bol.