PICK YOUR BATTLES

Ik heb momenteel 2 pubers in huis en 1 dochter die het nest al heeft verlaten. De 2 pubers zijn momenteel behoorlijke echte pubers. Ze vinden me regelmatig irritant, ouderwets en stom. Ze lachen me uit om mijn (gebrek aan) digitale snelheid, kennis en kunde. En vooral hebben ze een mening over wat ik doe en wat ik zeg, hoe ik loop, wat we eten en de regels die ik hen opleg.

Af en toe, als ik uit het schijnbare niets weer een onweersbui over me heen krijg, schrik ik. Oef, die had ik niet zien aankomen. Of ik word boos, en heb de neiging om ongezouten uit mijn slof te schieten. Maar de keren dat ik dat deed (en doe), ben ik zolang bezig om het hele incident weer uit te praten, recht te breien en in perspectief te plaatsen, dat ik probeer zo min mogelijk uit mn stekker te gaan.  Het is makkelijker voor iedereen als ik niet óok als een puber reageer.

Een puber is bedoeld om zich voor te bereiden op zijn eigen volwassen leven. Daarvoor is het belangrijk dat hij een eigen mening vormt en duidelijk krijgt wat zijn interesses, talenten en kwaliteiten zijn. Tot die tijd kreeg hij vooral input van zijn ouders, leerkrachten en eventueel grootouders, buren en anderen die dichtbij staan. Maar zijn wereld wordt groter en de invloed van ouders en zo kleiner. Nieuwe vrienden, andere school, andere omgeving. Daarnaast verandert het lijf nogal heftig, het groeit ineens met sprongen en, de hormonen gieren er doorheen en de hersenen veranderen. Ze zijn ‘altijd moe’, kunnen eindeloos luieren en ongelimiteerd eten. Het is nogal wat.

Dus het is hard werken in de puberteit. En wij ouders, die alleen maar het beste willen voor ons kind en de puberteit al doorstaan hebben, vinden dat vaak irritant. Wij willen dat ze fit zijn, gezond eten, hun huiswerk maken, hun school goed doorlopen, de juiste vrienden hebben, zich fatsoenlijk kleden en zich ‘normaal’ gedragen. Maar dat is nou net waar die puber zich van wil losmaken. Van ons, ouders. Van onze regels, van onze ideeën, van onze mening, eigenlijk van alles dat wij met zoveel geduld, liefde en aandacht hebben aangereikt.

En helaas pindakaas voor ons, maar het is, tot op zekere hoogte natuurlijk, het goed recht van de puber om nu te gaan bepalen wat hij daar zelf van vindt en denkt. Naar mijn idee geldt bij uitstek daarom met pubers het advies: pick your battles. Geef ruimte waar je maar kunt, en wees duidelijk en consequent in wat je grenzen zijn. Laat ze rommelen, fouten maken, struikelen, blunderen, experimenteren, ervaren, inzichten opdoen, hun mening vormen en die mening weer herzien. Wees nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar wat hen beweegt, hoe ze denken, wat ze vinden, wat ze willen en wat ze kunnen. Praat en vraag en laat je verrassen. Spiegel ze de consequenties van hun handelen en wacht af. Blijf in contact, hoe lastig dat soms ook is.

Hoe ik dat zelf dan doe? Tja, ik laveer. Ik kijk, doe, val en sta weer op. Ik laat dingen gaan en soms vind ik het te ver gaan en grijp ik weer in. Ik observeer de chagrijnige buien en probeer het niet persoonlijk op te vatten. Zelfs niet wanneer ze zeggen: ‘ik kom meestal vrolijk binnen mam, maar als jij hoi tegen me zegt, ben ik meteen chagrijnig.’ En bedankt. Ik stel af en toe eisen als het gaat over het opruimen van de keuken, hun etensresten en hun tassen en hun kamer. En wanneer ze denken dat ze tegen me kunnen praten zoals ze tegen hun vriendinnen doen: ‘Gast, wat dóe je??’ dat soort teksten, daar ben ik niet van. En ik zoek naar de humor, dat vind ik een mooie verbindingsingang. Ik probeer in contact te blijven, geen oordeel te geven maar vragen te stellen (heeeeeeel leerzaam voor mij). Het gaat regelmatig mis, maar hun directe ongezouten feedback maakt dat ik ook snel herstel en leer.

Of zoals mijn moeder regelmatig tegen me zegt: wij leerden onze kinderen praten, en nu leren zij ons te zwijgen.

Toetsweek stress

‘Mam, ik heb stemmen in mijn hoofd die zeggen dat het me niet lukt, en het leren lukt nu ook niet’. Het is toetsweek. De voorbereidingen gingen tot nu toe vrij makkelijk dus ik ben verrast. Het monster van de twijfel slaat toe in het hoofd van mijn dochter.

We zitten samen in de auto en ik merk dat mijn eerste impulsieve reactie er een van irritatie is, want ik reageer nogal bot: ‘Direct afkappen die gedachte en een andere ervoor in de plaats kiezen. Jij kunt dit prima’.

‘Uh, hoe dan?’

‘Nou gewoon, een andere gedachte kiezen. Stuur de gedachte die je dit vertelt weg. De gedachte is maar een gedachte en daarom nog niet persé waar. Jij bent niet je gedachten,  je kunt je gedachten sturen en veranderen’.

Ik denk aan de talloze keren dat ik naar Louise Hay heb geluisterd en haar dit heb horen zeggen. Hoe vaker we een gedachte denken, en hoe meer we geloven dat deze gedachte waar is, hoe meer deze gedachte waarheid wordt in ons leven. En als we andere gedachten gaan kiezen, verandert onze kijk op de wereld en daarmee ook onze wereld zelf.

Voorbeeld: als je vriendin ’s ochtends als je op school komt chagrijnig tegen je doet en jij voelt je snel aangevallen door anderen, zul je denken dat jíj iets verkeerd hebt gedaan. Waardoor jij misschien ook chagrijnig naar haar terug zult doen. Terwijl zij misschien chagrijnig is omdat ze te laat is opgestaan of haar moeder is vanochtend tegen haar uitgevallen. Iets waar jij helemaal niets mee te maken hebt. Maar als je daarentegen denkt: oeps, wat is er aan de hand met haar? Zou er iets gebeurd zijn?, heb je hele andere gedachten over dezelfde gebeurtenis. En vraag je wellicht: ‘wat is er met je? Is er wat gebeurd?’

2 verschillende reacties op dezelfde gebeurtenis, doordat je andere gedachten hebt bij wat je ziet. Zo kan dat ook het geval zijn bij het maken van toetsen.

Mijn dochter reageerde een beetje koel op mijn antwoord. Maar na 5 minuten zei ze: ‘hoe zou jij dit aanpakken met de KIK methode? Want ik vond je antwoord een beetje bruut’. Hmmm, touché. ‘Dan zijn er een paar dingen die ik zou voorstellen. Ik zou gaan kijken naar wat jij nu nodig hebt, bij voorbeeld zelfvertrouwen, of moed. En kijken hoe je daar nu zelf naar kijkt en hoe we dat kunnen versterken. Daarnaast zou ik voorstellen om, als de gedachte opkomt, de gedachte weg te sturen en er een helpende gedachte voor in de plaats te zetten.  Zoals in jou geval: ‘ik kan dit prima. Ik heb me goed voorbereid en ik weet waar de toets over gaat. Ik kan dit, ik wil dit, het lukt me.’ Of ik zou voorstellen om even een time out te nemen, als het bijvoorbeeld tijdens de toets gebeurt. En dan even je handen op je buik te leggen en te focussen op je ademhaling. Alleen maar in gedachten meepraten met je ademhaling: adem in,  adem uit. En de ademhalingen tellen als dat daarbij helpt. En wat ook vaak helpt als deze gedachten opkomen, is heel snel om en om met de vuist van je ene hand in de palm van de andere hand slaan en tegelijk zeggen: ik kan dit, ik wil dit, ik heb goed geoefend, het lukt me. Ik ga deze toets goed maken, ik weet wat ik moet doen, het lukt me, ik kan dit. Enzovoort enzovoort. (zie filmpje https://youtu.be/W5doZozR3P0 ).

Dit laatste is een techniek die ik heb geleerd uit de Emotioneel Evenwicht techniek van Roy Martina. Het is effectief en heerlijk om te doen. Je integreert hiermee wat je zegt in je beide hersenhelften.

Mijn dochter knikt tevreden: daar heb ik meer aan. Wat je daarvoor zei vond ik een beetje cru. Dank je wel, lieve schat. Daar heb ik ook weer wat aan.

 

Opvoeden is ‘werk in uitvoering’

Deze uitspraak, die ik onlangs las, is natuurlijk geen breaking news. Maar voor mij wel iets waar ik regelmatig tegenaan loop. Want hoewel ik al ruim 20 jaar moeder ben, kan ik nog steeds denken: ‘oh ja, dit is gewoon de volgende stap’. En daar moet ik dan over nadenken, wat van vinden, ernaar handelen en vervolgens voet bij stuk houden. Of mijn standpunt aanpassen, als mijn kind daar een goed argument voor aanvoert.

De grap is dat elk kind anders is en daarmee soms ook een andere aanpak vraagt, met andere regels en uitzonderingen. Dit vraagt om een constante alerte en bewuste houding van mij als ouder.

Onze jongste is vorig jaar naar de brugklas gegaan, en kwam in de eerste week al door met een verzoek over de what’s app, of meer een mededeling eigenlijk: ‘mam, ik ga vanmiddag na school met een clubje naar de stad. Ben rond 17.30 weer thuis.’

Uhh, ok? Of niet? Ik wist even niet zo goed wat ik hiervan moest vinden. Nog geen 12 jaar en in de eerste brugklasweek al op de fiets door al dat verkeer, onder het station door, zo naar de stad? Of ben ik nou een mutsenmoeder? Zit ik te pruttelen dat mijn kind al groter is dan ik wil? En hoezo geen vraag of het ‘ok’ is, maar een mededeling? Had ze mijn aarzeling voorzien en zo voorgesorteerd op een ‘ja’?

Ik besloot niet te mutsen maar haar veel plezier te wensen. Wel kon ik het niet nalaten te zeggen dat ze bij elkaar moesten blijven en goed op moest letten. Loslaten heet dat, toch? Nou vond ik dat al niet zo’n geweldige activiteit, dat loslaten van basisschool naar middelbare, ik hield van het kneuterige en knusse van de basisschool. Bovendien ging onze oudste dochter in datzelfde jaar van middelbare naar universiteit, inclusief op kamers wonen en lid worden van een studentenvereniging. Dus loslaten stond met neonletters op mijn voorhoofd, die zomer.

Vervolgens ging het ‘werk in uitvoering’ natuurlijk vrolijk verder. Alleen met vriendinnen een dagje Amsterdam met de trein. Pardon? Haar zussen waren in mijn herinnering toch echt wel een jaartje ouder, toen ze daarmee aankwamen. En de oudste ging met een vriendin 2,5 week naar Bali, met rugzak.

Wat mag wel, wat mag niet? Hoe hou ik contact als ze in Amsterdam loopt? Of met de ander in Bali? Wat als ze zich niet aan de gemaakte afspraken houden? Bla bla bla bla bla. Continu nadenken, afspraken maken, bijstellen, loslaten, controleren, handhaven. En weer door naar het volgende item. Opvoeden is echt werk in uitvoering. En een never ending story.

Social media, smart phones, beeldschermen en internet

Binnenkort staat de toetsweek bij onze kinderen van 17 en 13 weer voor de deur en daarmee sluipt zo langzaamaan de stress ons huis binnen. Er worden planningen gemaakt en de laatste lopende projecten worden afgerond zodat alle tijd kan worden vrijgemaakt voor de toetsen die eraan komen.

Wat mij opvalt aan alle tijd die er achter laptop en boeken wordt doorgebracht, is dat de smartphone er vaak bijna non-stop zoemend naast ligt, ten teken dat er elke keer een what’s app, snapchat of insta post binnenkomt. Als ik suggereer om dat ding uit te zetten of weg te leggen, krijg ik vaak te horen dat ze op een belangrijk antwoord op een vraag over de lesstof wachten of iets anders dringends. En intussen stromen de gefotoshopte selfies binnen.

En dat baart mij zorgen. Want hoe in godsnaam kun je je voor langere tijd goed (leren) concentreren als je continu wordt gestoord door al dat gezoem? Hoe ga je ooit leren om te focussen op de taak die voor je ligt, ook als je die geen biet interesseert? Want over een tijdje, als ze worden geacht volwassen te zijn en ook regelmatig taken moeten uitvoeren die hun gestolen kunnen worden, zullen ze dat zonder onze supervisie moeten doen.

Dit is het tijdperk waarin onze kinderen opgroeien, met continu afleiding en verleiding. We geven zelf natuurlijk niet het beste voorbeeld door ook vaak en veel op onze telefoon te zitten. En toch moet de verandering van ons, volwassenen, komen. Voor veel opvoeders is dit een lastig vraagstuk, wij worstelen er thuis in ieder geval ook mee.

We zijn hier thuis begonnen met alle smartphones en laptops te verbieden tijdens het eten. En op de slaapkamers na bedtijd. Omdat de verleiding soms te groot was als de slaap niet direct kwam.. Maar daarnaast is ook paal en perk stellen aan het gebruik van Netflix of überhaupt tv een ding geworden. Want óveral, ja óveral is tegenwoordig wifi en dus kun je overal Netflixen, what’s appen, snapchatten en insta-en. Dus er werd weer een nieuwe regel ingevoerd, toen er naar mijn smaak veel te vaak in de middag na school al series (twilight zone en vampire diaries, maar ook Friends is momenteel erg ‘in’) werden gekeken. Vóór 19 uur geen tv, Netflix of andere vorm van tv series of films kijken.

Ze wéten het, maar omdat de laptop ook voor school zaken en huiswerk wordt gebruikt, is harde controle lastig. En daarmee is dus niet uit te sluiten dat het ook niet meer gebeurt. Ik vind het een groot probleem. Want het is een essentieel onderdeel van hun tijdsbesteding geworden. Ze vervelen zich nauwelijks meer, ze bewegen minder, de echte 3D wereld lijkt steeds minder interessant te worden.

Mijn dochter vroeg me gisteravond hoe dat in mijn tijd was, of er toen ook al weleens nare ongewenste en/of blootfoto’s werden rondgestuurd en hoe wij daar mee omgingen. Toen ik haar vertelde dat dat in onze tijd simpelweg niet bestond, er geen mobiele telefoons waren en dat een camera en internet op je telefoon pas ongeveer 10 jaar normaal zijn, kon ze zich daar niets bij voorstellen. ‘Huh, écht mam? Wat deden jullie dán?’ Haar reactie was er een van oprechte verwondering maar het maakte me ook droevig. Een wereld zonder internet en wifi is voor hen haast ondenkbaar.

Daarom is het, naast duidelijke afspraken en regels, denk ik ook belangrijk dat we met ze blijven praten over de gevaren, voordelen en do’s en don’ts van wifi, smartphone, laptop en alles wat met beeldschermen en digitale werkelijkheid te maken heeft.

En ik ben een groot voorstander van wifi-loze tijd. Geen afleiding, geen verleiding, alleen de offline wereld. Met verveling, met stilte, met een echt gesprek, met spelletjes. Met echte mensen en echte emoties, met alle perfecte imperfecties van het leven. Hoe saai dat ook klinkt 😉

Moeilijk gedrag heeft altijd een goede bedoeling

Als moeder van 2 pubers en 1 ex-puber heb ik al behoorlijk wat puberperikelen voorbij zien komen. Motivatie gedoe, chaos en wanorde in hun hoofd en dus in en op hun kamer/agenda/wereld/leven, desinteresse, sociale druk, vrienden die een twijfelachtige invloed hebben, social media verslaving, game verslaving, faalangst, drank, drugs, eten of juist niet eten, dat soort dingen.

Ik vind pubers leuke mensen. Ze zijn op zoek, ze worstelen, ze zetten zich af, ze twijfelen aan alles wat hen tot nu toe is geleerd, kortom ze zijn op zoek naar wie ze zijn en wie ze willen worden. Los van of naast alles wat ze tot op heden hebben voorgeschoteld gekregen. Tegelijkertijd zijn ze nog kind en komen vragen om aandacht en soms om advies of jouw mening. Ze willen nog af en toe tegen je aanhangen op de bank, en dat je hun eten kookt en hun kleren wast.

De wereld van vandaag biedt hen ongelofelijk veel afleiding en verleiding. Veel meer dan de wereld waarin hun ouders opgroeiden. Er is overal eten en wifi. En veel meer controle en eisen die aan hen gesteld worden. Hun wereld is veel complexer dan pakweg de wereld van 30 jaar geleden, en de eisen die aan hen gesteld worden zijn groter. Hun leven is daarmee dus ook veel complexer en ingewikkelder.

Het is daarmee ook niet zo raar dat veel pubers het moeilijk hebben. En zich dus moeilijk gedragen, dingen doen, zeggen en denken waar je als ouder niet blij mee bent. Maar ze hebben het zwaar om een weg te vinden in een wereld die eisen en voorwaarden stelt. Om zich te verhouden tot die wereld en daar als aankomend volwassene een plek in te vinden.

Een van de inkoppers bij het opvoeden uit de KIK methode die ik vaak voor ogen hou als ik mijn kind iets hoor zeggen of zie doen waarvan ik denk dat het écht niet kan, is: Ga uit van de goedheid in het kind. Want:

MOEILIJK GEDRAG HEEFT ALTIJD EEN GOEDE BEDOELING.

Als ik met die bril op, kijk naar het gedrag van het kind, verandert mijn perspectief. Echt, het gebeurt elke keer weer, als ik vanuit mijn irritatie en oordeel kijk naar wat ik voor me zie, en ik besluit ernaar te kijken vanuit het perspectief: ‘wat is de goede bedoeling van dit gedrag?’, veranderen mijn gedachten en gevoelens bij wat ik zie. Ik ervaar meer compassie en, in alle eerlijkheid, ook meer interesse voor wat er omgaat in het hoofd en het leven van de volwassene-in-wording voor mijn neus.

En de grap is, ik hoef dan ook minder ‘te vinden’ van de situatie. Vaak geeft het al veel ruimte als ik zeg: ‘goh, ja, dat is wel lastig.’ Of: ‘zo had ik het nog niet bekeken. Hoe zie jij dat dan voor je?’

En dan luister ik. En ik vraag, want ik ben nieuwsgierig naar het explorerende tienerbrein. Zonder dat ik er direct een mening of een oordeel over hoef te hebben. Het helpt mij enorm, het maakt dat ik minder emotioneel reageer. Ik mag gewoon loslaten wat ze zelf kunnen oplossen. Ik kan aangeven wat ze kunnen doen, maar zij moeten het doen. Ik mag ze zelf laten worstelen en dealen met hun teleurstelling, want die is onlosmakelijk verbonden met volwassen worden.

Waarbij ik wel mijn eigen grenzen moet bewaken, want hé, die zijn er wel en daar dient rekening mee gehouden te worden.

Het opvoeden van een puber vraagt veel van een ouder, vind ik. Liefde, aandacht, interesse, loslaten, grenzen, duidelijkheid en af en toe de spreekwoordelijke ‘schop onder hun kont’. Het zijn net mensen.

 

Oproep voor meer creativiteit in het onderwijs

5/2
Vandaag keek ik op youtube naar een filmpje van Sir Ken Robinson. En Ken wond er geen doekjes om: ons onderwijssysteem en de manier waarop we kinderen opvoeden is achterhaald. En niet zo’n beetje ook.
 
Onderwijs is sinds het openbaar is geworden, ongeveer 140 jaar geleden, gericht geweest op opleiden voor banen in de industrie (agv de industriële revolutie die booming was). Maar de wereld is sindsdien ingrijpend veranderd en het onderwijs, maar in feite ook wat wij, volwassenen, voor waarde geven aan onderwijs, niet. We leggen nog steeds de meeste nadruk op lezen, talen, wiskunde, andere exacte vakken en economie.
 
Vakken die als creatief te boek staan worden over het algemeen zwaar ondergewaardeerd. Want: ‘daar is geen droog brood in te verdienen’.
 
Au. Die kwam binnen. Want hoe belangrijk vinden we het (bijna) allemaal dat onze kinderen goed kunnen leren? En hoe weinig waarde hechten we vaak aan pianospelen, muziek, dansen, zingen, toneel, tekenen, schilderen enzovoort? Dat is voor ‘erbij’, of leuk als hobby.
 
Maar hoe blij word ik ervan als mijn jongste voor haar plezier achter het keyboard gaat zitten, de piano stand instelt op het ding en piano gaat zitten spelen. En hoe heerlijk is het voor haar om zo haar hoofd leeg te maken.
 
Creativiteit, wat ten grondslag ligt aan deze activiteiten, wordt zo ontzettend ondergewaardeerd volgens Ken. En ik ben het hartgrondig met hem eens.
 
Daarnaast hebben we, volgens mij, geen flauw idee, nee echt geen flauw idee, wat kinderen van nu over 10-15 jaar moeten kunnen om te functioneren in de maatschappij van, zeg, 2030.
Maar het zou zomaar eens kunnen dat creativiteit dat de kwaliteit is waar je het verschil mee kunt maken, omdat al het andere al is gestandaardiseerd en vastgelegd in technologische processen. En wij zijn bezig met creativiteit te kíllen in onze schatjes.
 
Op dit moment voeren wij hier in huis een vergelijkbare discussie als het hierboven genoemde dilemma over vervolgstudie. Onze middelste is creatief maar worstelt met wat ze na haar middelbare school wil gaan studeren. Sommige studies die voorbij komen worden afgeserveerd als ‘zinloos, dat zouden ze moeten afschaffen op de universiteit, daar is toch geen droog brood in te verdienen’. Terwijl zij hier serieus interesse in heeft. Wat is wijsheid in deze? Haar adviseren haar hart te volgen? Of voor een ‘verstandige’ optie te gaan waar ze hoogstwaarschijnlijk minder plezier aan zal beleven?
 
Ik ben de emo in ons gezin, dus ik adviseer haar datgene te kiezen wat ze vooral heel leuk vindt. En ik geloof dat ze altijd wat zal vinden dat bij haar past en goed terecht zal komen omdat ze haar weg wel vindt. Maar zeker weet ik het natuurlijk ook niet. En via de verstandige route komt ze misschien minstens zo goed terecht.
 
Hoe het ook zij, ik vind Ken een kanjer. Hij heeft een mega goed punt en onze kinderen worden veel te veel in-hun-hoofd-geschoold en ook nog eens vanaf veel te jonge leeftijd. Dus in de maand van het ouderschap en dankbaarheid bij deze een dikke pluim voor Ken, die creativiteit weer bovenaan de agenda wil zetten. Thanks Ken, ik ben fan.
 
De TED talk is uit 2006, dus ook alweer 12 jaar oud, maar wordt volgens mij alleen maar actueler.
Als je het hele filmpje wilt zien, hierbij de link: https://www.ted.com/talks/ken_robinson_says_schools_kill_creativity?language=nl
 
#opvoeden #kinderen #onderwijs #creativiteit #ouderschap #dankbaar #kikbox #kikmethode

Workshop KIKbox 18 oktober

De scholen zijn weer begonnen en je gezin draait weer in de dagelijkse routine.

Toch zijn er misschien dingen die je graag anders zou willen. Meer contact? Gezellig(er) aan tafel? Een soepeler lopend ochtend- of avondritueel?

Ja hoor, dat kan!

Kom naar de workshop van KIKbox op 18 oktober en ervaar hoe.

De KIKbox is een hulpmiddel dat je kan helpen bij de opvoeding van je kind op een makkelijke en leuke manier.

In de workshop van 1,5 uur krijg je uitleg over hoe je veranderingen in je dagelijkse rituelen en/of de opvoeding op een leuke en gemakkelijke manier kunt realiseren.

Interesse in deze workshop?

Ben je nieuwsgierig hoe dit werkt? Je bent van harte welkom bij deze workshop die wordt gehouden in Laren en start om 20.15 u. Neem je partner, vriendin(nen) of buurvrouw/man mee en meld je aan!

 Aanmelden en meer informatie via info@kikbox.nl

Heb je de KIKbox al in je bezit, of schaf je deze aan tijdens de workshop, dan is de workshop gratis. Anders vragen we een bijdrage van € 10,-. Voor meer informatie: kijk op www.kikbox.nl onder ‘agenda’. Maximaal 10 deelnemers. Graag tot ziens op 18 oktober!

 

Aanmodderen met burgerschap mag niet meer… logisch lijkt me

Aanmodderen met sociaal emotioneel onderwijs? Daarvoor is het veel te belangrijk! De kinderen van nu zijn de volwassenen van morgen. Dus hoe meer wij investeren in de sociale en emotionele ontwikkeling van kinderen, hoe beter zij zich straks kunnen redden in het leven. Daarom kunnen de KIK methode en de KIKbox enorm helpen, thuis en op school!
 
Op nrc.nl las ik het volgende interessante artikel: https://www.nrc.nl/nieuws/2017/02/07/beetje-aanmodderen-met-burgerschap-mag-niet-meer-6583814-a1544854

Wat heeft jouw kind nodig bij het sporten?

Als je kind sport, doet het van alles met zijn  lichaam. Rennen, springen, draaien, dansen, slaan, duwen. Maar het heeft ook zijn hoofd nodig, om die bewegingen te sturen en om zijn doel te bereiken. Daarbij kan het allemaal kwaliteiten aanwenden voor dat doel. Wat dat doel ook is; gewoon lekker bewegen, winnen, de beste zijn of mega goed worden in wat het doet.

En ook om bij die bal te komen waar het persé een trap tegenaan wilt geven, om die bepaalde slag te kunnen maken of om die dans perfect in te studeren, heb je kwaliteiten nodig. Of misschien wel om met het team kampioen te worden. Wat het ook is, het heeft kwaliteiten nodig om zijn doel te bereiken.

Welke kwaliteiten heeft jouw kind nodig om iets te bereiken? Of waar worstelt jouw kind mee tijdens het sporten? Zelfvertrouwen? Moed? Betrouwbaar? Focus? Vertrouwen? Of misschien creativiteit? Kijk eens samen met je kind welke kwaliteiten het allemaal gebruikt bij het sporten (en doe het ook voor jezelf) en verras jullie allebei!

#kikbox #kikmethode #opvoeden #sporten #kinderen #kidsensport #family #gezin #kwaliteiten #lovetobemom

11 april 2017: KIKbox workshop

De KIKbox is een box waarin 18 kwaliteitenkaarten en 72 bijbehorende vragenkaartjes zitten voor  een betere communicatie met je kind. Spelenderwijs, op een makkelijke en leuke manier. De kaarten geven meer inzicht in wie je bent en wat je denkt, doet en voelt. De KIKbox is ook te gebruiken als spel.

In een workshop van 1,5 uur krijg je uitleg over de kwaliteitenkaarten en de vragenkaartjes. Tevens wordt uitgelegd hoe en in welke situaties je de KIKbox kunt inzetten.

Interesse in deze workshop?

Deze workshop staat gepland op dinsdag 11 april 2017 in Laren en start om 20.15 uur. Deelname aan deze workshop kost € 10,- exclusief de KIKbox. Uiteraard is de KIKbox tijdens de workshop te koop voor € 25,-. Aanmelden kan via info@kikbox.nl.

Heb je de KIKbox al in je bezit, dan is de workshop gratis.

Maximaal 10 deelnemers.