Kind zijn, ook als je groot bent

Vorige week had ik een hele gezellige borrel, waar ook een aantal vriendinnen waren die altijd in zijn voor een spelletje. Op een gegeven moment zei een vriendin: ‘ik weet een leuk spelletje, heb je lucifers?’ ‘Hm? Lucifers?’ Maar ok, lucifers erbij en zij legt het spelletje uit. Het is té eenvoudig, maar ooooo, wat is het leuk. Voor ons in ieder geval.

Het gaat als volgt: iedereen krijgt 5 lucifers. Onder tafel doe je een paar lucifers in 1 vuist (minimaal 1, maximaal 5). En iedereen legt die vuist op tafel. In je andere hand/vuist hou je de lucifers die je dus niet op tafel legt.

Wij waren met zessen, dus in de vuisten op tafel liggen minimaal 6 en maximaal 30 lucifers. Nu mag iedereen raden hoeveel lucifers er in totaal in alle vuisten bij elkaar op tafel liggen. Degene die het juiste aantal raadt, krijgt alle lucifers. En degene met de meeste lucifers wint het spel.

Opeens waren we allemaal weer kind. En bloedfanatiek, en serieus. Omdat we stuk voor stuk wilden winnen. Er werd geraden, geroepen (Jeeeetje, dat is niet eerlijk! Dat aantal wilde ik ook net zeggen!!), vals gespeeld, ge-highfived, prijzen uitgeloofd (‘als je wint krijg je het luciferdoosje erbij!), gewonnen en verloren. We staken onze tongen uit, deden rondedansjes als we gewonnen hadden. En soms gaf de een de ander een paar lucifers, omdat die ander er geen meer had en nu weer mee kon spelen. En we hebben ons rot gelachen. Het kind in ons was los en ging los. Alles was geoorloofd, om te winnen.

Wat ongelofelijk leuk om te doen. Met lucifers! Hoe fantastisch om gewoon even kind te zijn. Hoe nodig. En zo geldt dat ook voor onze eigen kinderen.

Door het kind in onszelf toe te laten, kunnen we ook veel makkelijker met een kind-bril naar onze eigen kinderen kijken. En meer compassie voelen voor hen. Voor hun gedrag en hun gevoelens. Voor waar ze mee zitten, voor hun hele belevingswereld. Ja, ook als ze zich gedragen zoals je liever niet ziet. Of als wat je ziet, hoort en ervaart jou niet uitkomt.

Want hoe moeilijk het gedrag van je kind ook is, het heeft altijd een goede bedoeling.

Het omarmen van je eigen kind zijn, helpt om het kind-in-ons-kind te zien. Ook als je eigen herinneringen over je kindertijd niet zo, of helemaal niet leuk zijn.

Door met meer compassie naar je kind te kijken, veranderen je houding, je gedachten, je gevoel en daarmee je reactie op (het gedrag van) je kind.

Echt, het werkt. Het vereist misschien dat je naar je eigen innerlijke kind moet kijken om je irritatie, oordeel, angst of wat ook maar onder ogen te komen, maar meer liefde en compassie geven je echt een andere kijk op je kind. Zo binnen, zo buiten. Dus laat het kind in je los. En geniet ervan 😊

KIKbox was op radio NH Gooi in business!

Afgelopen vrijdagmiddag was ik te beluisteren op de radio over de KIKbox en ‘the making of’ …. Ik was vooraf mega zenuwachtig en heb eindeloos geoefend wat ik wilde vertellen,  want hé, je hebt maar 1x de kans voor een eerste indruk. En wat was het óntzettend leuk! Klik op deze link om de opname te beluisteren .

Ik ben benieuwd wat je ervan vond! En wil je meer weten: aarzel niet, ik beantwoord je vraag heel graag. Email: info@kikbox.nl .

http://nhgooi.nl/gemist/fragment/1137105/nh-gooi-business-methode-ondersteunt-opvoeding-communicatie-kinderen

KIKbox spel voor kinderen van 4-99 jaar

Er komen vragen binnen over de KIKbox, daarom hier een kleine aanvulling: het is geschikt voor kinderen vanaf 4 jaar. Dan is het al leuk om te praten over Behulpzaam, Delen, Eerlijk, Geduld en Vriendelijk.
 
Langzaamaan kun je dan de kwaliteiten Betrouwbaar, Creatief, Focus, Humor, Moedig, Ordelijk, Verantwoordelijk en Zelfvertrouwen introduceren.
 
Vanaf 12 jaar zijn alle kwaliteiten te gebruiken. Abstractere kwaliteiten als Dankbaar, Loyaal, Respect, Vergeving en Vertrouwen zijn dan goed te begrijpen.
Bestel m nu via deze link voor 16 uur, dan heb je m de eerstvolgende werkdag in huis.
 
Dit zijn indicaties, het ene kind heeft een makkelijker taalbegrip dan het andere.

Zoek jij nog een leuk spel voor in de vakantie?

Iets waarvoor je geen beeldscherm nodig hebt en wat ook nog een leuk gesprek oplevert? En een kijkje in de binnenwereld van je kind? En daarnaast ook nog een grappig kwartet? Dan is de KIKbox een leuk idee! De kaarten van de KIKbox leiden tot verrassende gesprekken en meer zelf kennis. Op een speelse en makkelijke manier. KIKbox is verbindend, verhelderend, verrassend en geeft een nieuwe dimensie aan het spelen van een spelletje met je kind.

De KIKbox heeft het formaat van een klein boek en past dus altijd wel in je koffer of handbagage.

Bestel m vóór 16 uur via deze link en je hebt m de eerstvolgende werkdag in huis.

Schuldgevoel, schaamte en een ziek kind

Zin en onzin van schuldgevoel en schaamte als werkende moeder.

Schuldgevoel en schaamte als werkende moeder en een ziek kind. Wat doe je eraan en hoe raak je die gevoelens weer kwijt? Wat zijn je prioriteiten en wat is je oplossing?

Het is de 2e week in mijn nieuwe baan. Ik wilde deze baan heel graag: het werk is leuk, de werkgever is leuk, ik kan er mega veel leren, de collega’s zijn leuk en de reistijd is perfect. Deze baan heb ik mezelf gewenst en ik heb m gekregen.

Ik sta op om me klaar te maken voor de nieuwe dag en ik hoor gekerm en gekreun uit een kinderslaapkamer. Direct voel ik stress en gaan alle alarmbellen af in mijn systeem: shit!! Een ziek kind! Dat kan ik nu écht niet gebruiken! Ik check waar het geluid vandaan komt. Oh oh, helaas pindakaas. Het is onze jongste en ze is nog maar 8. De arme stakker kan er natuurlijk ook niks aan doen dat ze ziek is en ik net begonnen ben in mijn nieuwe baan. Maar het is wel een gevalletje tragisch slechte timing.

Ik scan nog even haar gezicht en gedrag om te zien of ze ‘schoolziek’ is en eigenlijk best naar school kan, maar nee. Misselijk en bleek en hangerig en warm. No go.

Ik voel me dubbel schuldig. Schuldig naar mijn werk en schuldig naar haar. Wat moet ik doen? Ik durf het niet aan om mijn werk te bellen en installeer haar met telefoon en spuugbak voor de tv. ‘Bel me als het niet gaat, dan kom ik naar huis. Sorry schatje, mama moet echt naar haar werk nu.’ En met lood in mijn schoenen verlaat ik mijn huis. Naast dat ik me schuldig voel schaam ik me ook. Wie laat zijn zieke kind nou alleen thuis? Ik voel me in een spagaat. Ik wil laten zien dat ik deze baan verdien en dat het heel goed te combineren is met mijn gezin. Manlief was al voor dag en dauw vertrokken en zit aan de andere kant van het land, dus dat schiet ook niet op.

Als het rond 10 u is, gaat de telefoon. Ze heeft al 2x gespuugd. De eerste keer was haar grote zus nog thuis en die heeft het opgeruimd (de lieverd). Maar daarna was ze alleen en ze is echt niet lekker. Ik krimp in elkaar van schuldgevoel en schaamte. Dit kan niet. Ik voel me een waardeloze moeder en een falende werknemer.

Ik zucht diep en vertel mijn collega’s dat ik thuis een ziek kind heb dat gespuugd heeft  en dat ik naar huis moet. Hun reactie is een aangename verrassing: ze hebben alle begrip en sturen me direct naar huis. Ik verzeker hen dat ik er de volgende dag weer ben en vertrek. Onderweg naar huis dank ik het universum voor mijn lieve moeder die bij dit soort calamiteiten altijd voor me klaar staat en bel haar op. Vanavond mag ik mn dochter brengen. Bij oma is ze nog liever dan bij mij, want oma maakt lekkere boterhammen met bruine suiker, kopjes thee, bakjes fruit, en mag ze de hele dag op de bank doen wat ze wil.

Eenmaal thuis zeg ik wel 10 keer sorry tegen haar. Ze vindt het niet eens erg, ze is alleen maar blij dat ik er ben. Ik kruip naast haar op de bank en blijf er de halve dag zitten, sta alleen op om kopjes thee en beschuitjes te halen. Pfff wat een stress kan dat zijn. Werken en een ziek kind.

Ze knapt een klein beetje op en wil gelukkig graag naar oma. Ik werk de dagen erop dubbel hard en een dag extra om te laten zien dat ik dubbel en dwars gemotiveerd ben.

Er zijn toch bakken vol met werkende ouders die hiermee kampen? Waarom voel ik schuld en schaamte? Voor wie? Waarvoor? Ik duik in het gevoel en concludeer dat het enige echte terechte schuldgevoel dat naar mijn dochter is. Dat ik er even niet voor haar was toen zij ziek was die ochtend. En dat er direct niets meer aan de hand was toen ik weer thuis was. Ik besluit mijn schuldgevoel naar alle andere partijen vanaf nu als onbelangrijk te zien. Net als de schaamte. Ik ben een liefdevolle werkende moeder die schippert met alle ballen die in de lucht gehouden moeten worden. En heb geleerd dat sommige ballen, zoals die van ‘zieke kinderen’ belangrijker zijn dan andere. Simpel. Life is all about priorities.

 

 

Hoe kan ik de KIKbox gebruiken 2

Een nieuwe link naar het 2e KIKbox filmpje. Dit keer over hoe je met een kaartje trekken een ander gesprek kunt hebben met je kind of in je gezin. Kijk, doe en deel met wie je wilt!

Voor meer informatie kijk op www.kikbox.nl of stuur een bericht naar info@kikbox.nl

Hoe kan ik de KIKbox gebruiken?

Hierbij de link naar het eerste filmpje met uitleg over 1 van de mogelijkheden van de KIKbox. Er volgen op korte termijn nog een reeks filmpjes met nog meer mogelijkheden. Heb je vragen over de KIKbox of over het filmpje, stuur dan een bericht aan info@kikbox.nl of kijk op www.kikmethode.nl.

Veel plezier!

Hoe kan ik de KIKbox gebruiken?

Hierbij de link naar het eerste filmpje met uitleg over één van de mogelijkheden van de KIKbox. Er volgen er nog meer, maar het begin is er.  Probeer het uit! Heb je vragen of wil je meer informatie, stuur dan een mail naar info@kikbox.nl of kijk op www.kikbox.nl.

 

 

Opvoeden is een baan

Als kinder en gezinscoach, ontwikkelaar van de KIK methode en de KIKbox en moeder, merk ik vaak hoe er geworsteld wordt met opvoeden. Hoe ik zelf worstel met opvoeden. Achter elke voordeur vindt op een of andere manier wel een worsteling plaats met het grootbrengen van kinderen. Over grote en kleine thema’s, variërend van ‘het dopje terugschroeven op de tandpasta tube’ tot thema’s als zelfstandigheid en verantwoordelijkheid.

Zeg ik iets of zeg ik niets? Word ik boos of kan ik me beheersen? Is dit om te lachen of om te huilen? Ben ik nu ontroerd of moet ik me zorgen maken? Kunnen ze dit zelf oplossen of moet ik me ermee bemoeien? 1000 dilemma’s per dag.

En alle kleine issues, zoals bijvoorbeeld het tandpastatubedopje (kei mooi scrabble woord by the way) zijn weer onderdeel van de grotere thema’s. En grote thema’s uiten zich weer in kleine zaken zoals gedrag, in grote en kleine woorden en gebaren.

Opvoeden gaat over herhalen, herhalen en herhalen. Over eindeloos vertellen dat jassen áán de kapstok horen te hangen en niet eronder of ernaast. Dat schoenen, tassen, kleren en natte handdoeken een eigen vaste plek hebben. Dat je je rommel opruimt, dat je geen lege verpakkingen op straat gooit, dat je vriendelijk bent tegen anderen, dat goed voor jezelf zorgen een uiting van liefde is voor jezelf. Dat soort dingen en nog 1000 andere.  En terwijl je ze dit allemaal leert, leer je ze tegelijkertijd om zélf na te denken, te kijken wat ze zélf leuk vinden, waar ze energie van krijgen, te ontdekken waar hun talenten, kwaliteiten en interesses liggen en ook hun struggles en zwakheden. Daar zit ook weer wat tegenstrijdigs in, enerzijds leggen we van alles op, anderzijds vragen we hen van alles zelf te bepalen.

Opvoeden gaat ook over er zijn op het juiste moment, over soms de andere kant op kijken, soms júist niet. Het gaat over afwegen of je ingrijpt om bij te sturen, of juist laat gaan om je kind zelf te laten ervaren en leren. Het gaat over een continue afweging en afstemming wat op dat moment nodig is voor je kind. Of voor jou. Opvoeden gaat over het leven zelf. Over hoe jij het leven ziet en wat jij aan je kind wilt doorgeven.

Maar opvoeden gaat voornamelijk over het doorgeven van liefde. Over wat jij over liefde denkt en hoe jij denkt dat liefde voor het leven eruit kan zien of hoort te zien. Hoe jij de liefde wilt overbrengen naar je kind.

Opvoeden is een baan, nee, wacht, het is meer, het is een levenstaak.

Opvoeden is een baan zonder beloning in geld.

Met werktijden die je in geen enkele andere baan acceptabel zou vinden, je zou ze niet eens overwegen.

Met dilemma’s waar je geen keuze in kunt maken en het toch moet en doet.

Met vallen en opstaan.

Met continu nieuwe vraagstukken waar je geacht wordt een oplossing voor te hebben en een antwoord op te geven.

Met een functie omschrijving waarvan je bij een aantal items denkt: Pardon? Serieus? Wie heeft dit bedacht? En bij andere weer: ooooohhhh dat is mooi, dat wil ik ook heel graag. Jaaaaaaaa! Dit is wat ik wil!

Opvoeden is onze ode aan de liefde voor onze kinderen. Standby voor 24/7 en 365 dagen per jaar. Je mag alleen af en toe zelf je tijden invullen. Hoera! Voor de belangrijkste en onzichtbaarste baan op aarde.

 

Koningsnacht met pubers die bijna-af zijn

Vrijdag was het Koningsdag en de avond ervoor was het Koningsnacht. Voor onze dochter van 17 één groot feest met associaties naar het carnaval, waar ze dit jaar ook voor het eerst aan geroken heeft (met mij binnen handbereik aanwezig). Dat beviel uitermate goed en smaakt naar meer.

Ze wil naar Utrecht met een groep vrienden en vriendinnen. Volgens haar informatie rijden er de hele nacht treinen van Utrecht terug naar Hilversum, dus ze ziet geen enkele reden waarom ze ‘op tijd’ weer thuis zou moeten zijn. Wij, haar vader en ik, zien dat duidelijk anders. Uitgaan is een ding waar we afspraken over maken, dat vindt ze al lastig. Grenzen zijn er om overschreden te worden. Het is onze taak om ze te stellen. Afgelopen maanden verandert ze de afspraken ook elke keer, bij voorkeur via het oncharmante kanaal van what’s app, en altijd als ze al op stap is. Laat op de avond dus en we alleen van afstand nog kunnen bijsturen. Daarnaast zijn we afgelopen maanden al een paar keer op middernachtelijke tijden uit bed gebeld. Eerlijk is eerlijk, 1x kon ze er niets aan doen en 1x omdat ze onbezonnen al dansend van een tafel was gesprongen en daarbij haar enkel zwaar verstuikte, maar toch.

We hebben de middag vóór Koningsnacht een moeizame discussie met haar over feesten in een grote stad, Utrecht, op stap gaan met een grote groep, alle andere mensen die ook op zo’n feest rondlopen, drankgebruik als wij er geen zicht op hebben, feesten midden in de nacht als je 17 bent en de grens die wij daaraan stellen. Dat gaat natuurlijk allemaal over loslaten, vertrouwen, begrenzen, vrijheid en verantwoordelijkheid. Eerder schreef ik al eens een blog over de driehoek vrijheid, verantwoordelijkheid en vertrouwen. Nou, dit onderwerp past daar naadloos in.

Eén van haar argumenten is dat ALLE ANDEREN waar ze mee op stap gaat, geen eindtijd hebben meegekregen en zij dan de party pooper zou zijn door dat wél te hebben. Als ik check met wie ze gaat, kan ik dat maar moeilijk geloven. Dus ik geef aan dat ik dat even check bij de ouders van één van haar vriendinnen, die ik goed ken. Dat lucht op, zij zien het hetzelfde als wij dat doen en het vergemakkelijkt de discussie behoorlijk. De andere ouder en ik bespreken welke thuis tijd we acceptabel vinden, dan kunnen ze met elkaar kiezen wat ze willen. Opeens is de eindtijd van het uitgaan geen issue meer. Mooi, die grens staat.

Daarnaast ben ik een groot voorstander van gematigd alcohol gebruik. En ja, ik ben géén voorstander van helemaal geen alcoholgebruik onder jongeren tot 18 jaar. Ik begrijp dat de wet het zo regelt uit de beste bedoelingen maar ik zie het anders. Jongeren zijn volwassenen in wording, maar ze zíjn het nog niet. Ze zijn puber om te experimenteren, uit te proberen, grenzen te ervaren, fouten te maken, en te leren. Vooral heel veel te leren. Alcohol is daar een onderdeel van. Grenzen leren kennen is daar een onderdeel van. En ik ben van mening dat ze dat het beste kunnen doen als wij, hun ouders of opvoeders, daar zicht op hebben. Als ze nog thuis wonen. Omdat we het er dan over kunnen hebben, ze kunnen laten proeven en proberen. Dat de fouten die ze dan maken, nog vrij makkelijk gecorrigeerd kunnen worden. Omdat ze nog in de relatieve veiligheid van hun thuissituatie zijn.

En ik ben een beetje klaar met de hypocrisie van de tegenwoordige tijd. We mogen niet meer drinken, we mogen niet meer roken, onze kinderen worden 24/7 gevolgd en moeten continu binnen de lijntjes kleuren. We moeten allemaal brave burgers worden die over het gebaande aangelegde pad lopen en in het gareel blijven. En onze kinderen moeten aan allerlei brave verwachtingen voldoen. Ze moeten goed presteren op school (was vroeger ook veel minder belangrijk voor onze ouders, wat ik me herinner), moeten gezond eten en presteren op het sportveld. Ze mogen veel minder zich vervelen en lummelen, ze moeten entertaint worden. Terwijl de puberteit, en trouwens de rest van het leven ook, daar niet voor bedoeld is. Verandering wordt gecreëerd door onredelijke mensen, die de gevestigde orde niet accepteren. Door mensen die altijd een beetje puber blijven, die grenzen overschrijden, fouten maken, op hun bek gaan, daarvan leren, zich regelmatig vervelen en lummelen, wat ook nog hun creativiteit stimuleert.

Even terug naar de discussie met onze dochter. Ik gun haar haar vrijheid, haar plezier en haar leerervaringen. En ja, ook ik hoop dat ze niet te ver uit de bocht hoeft te vliegen om van haar fouten te leren, haar verantwoordelijkheid te nemen zodat ze het vertrouwen verdiend om haar vrijheid te geven. We hebben haar nog 1,5 jaar onder onze hoede voor ze waarschijnlijk uitvliegt en haar eigen leven buitenshuis gaat starten. Dus in deze tijd is het onze taak om haar zo goed mogelijk voor te bereiden op haar zelfstandige volwassen leven.

Lang verhaal kort, ze vliegt uit de bocht. Om kwart over elf word ik gebeld door een vriendin van haar, dat ze bij de EHBO post van het feest zit. Te veel drank. Of ik haar kan komen halen, want ze mag alleen door haar ouders worden opgehaald. Ik ken Utrecht gelukkig goed want ik heb er 5 jaar met mega veel plezier gewoond en gestudeerd. Ik mopper natuurlijk dat het toch is misgegaan, en stap in de auto. Ik worstel me door de Utrechtse feestgangers en tref haar slapend aan, de vriendin trouw zittend aan haar zijde. Ze ziet me en mompelt direct: ‘Sorry, mam. Sorry, sorry, sorry.’ Terwijl we de EHBO post uitlopen en ik de EHBO vrijwilliger meerdere keren bedank voor zijn liefdevolle, belangeloze vrijwilligerswerk, zeg ik tegen de politie agent die voor de deur staat: ‘Nou, het zal je kind maar wezen.’

De dochter zelf is teruglopend naar de auto in een opperbest humeur. Maar zodra we rijden valt ze in slaap. Ze is heftig ziek en slaapt en spuugt de hele Koningsdag zelf. Gelukkig geeft ook haar lichaam uitstekend zijn grenzen aan.

Terugkijkend op het hele incident, zijn er een aantal leerpunten. Ze heeft vriendinnen die op haar letten, zoals zij ook op hen let. Dat vind ik een geruststellende gedachte. Ze heeft haar grens met alcohol verkend en ze heeft de consequenties gevoeld en ervaren. Ze heeft haar eigen kwetsbaarheid gezien en de (destructieve) kracht van alcohol. Ze heeft het verschil ervaren tussen feesten en uitgaan in een relatief kleine plaats en een grote stad. En intussen heeft ze ook nog plezier gemaakt. Ja zeker, ook dat is een leerpunt.

Begrijp me goed: ik ben géén voorstander van grenzeloos alcohol gebruik. Ik ben voorstander van leren in een veilige omgeving. Onder toezicht. Van ervaren binnen veilige grenzen. En ik ben voorstander van eerlijkheid, van duidelijkheid en van matigheid. Ik ben erg van ervaren binnen bandbreedtes. Elke week of meerdere malen je kind dronken zien duidt vaak op een ander onderliggend probleem. Wat dan aangekeken mag worden.

Maar ervaren op een manier waarbij de schade beperkt en herstelbaar blijft, vind ik een gezonde zaak.

Immers zijn we niet allemaal jong geweest? Hebben we zelf in de tijd van ons 16e tot ons 24e (ongeveer) niet regelmatig behoorlijk domme dingen gedaan? Waar wij nog mee weg kwamen omdat er geen mobiele telefoons waren en we nog redelijk anoniem van alles konden uitvreten? Zaken waar onze ouders gewoon geen weet van hadden, omdat we veel makkelijker onze goddelijke eigen gang konden gaan? Waar presteren en braaf zijn nog veel minder ‘moesten’?

Daarom steek ik hier een hart onder de riem voor alle ouders die worstelen met grenzen en ervaringen voor hun pubers. Die hun kinderen aan de maatschappij willen afleveren als liefdevolle, zelfstandige, verantwoordelijke mensen die steeds meer hun eigen weg kunnen gaan. En de schaduwkant van fouten maken, teleurstelling ervaren, grenzen overschrijden die erbij hoort, aankunnen. Die accepteren dat onze kinderen niet aan het ideale plaatje voldoen. Dat ze domme dingen doen, die ze zelf wellicht ook gedaan hebben. Die weten dat de hypocrisie van nu geen leukere mensen van ze maakt. Die weten hoe het was om net zo oud te zijn als hun eigen kinderen nu en daar met liefde en de wijsheid en ervaring van hun huidige leeftijd naar kijken. Aan al die ouders: You are not alone.